podsumowanie :)

Nasza prezentacja bloga

autor: Elżbieta Lange.

Filmiki kręcone w środowisku domowym mogą pomóc dzieciom z autyzmem. Nawet zwykłe “domowe” filmiki, mogą pomóc także w diagnozie.

A o co dokładniej chodzi? Naukowcy z Harvardu i z Uniwersytetu Stanforda przeprowadzili badanie, w którym wykorzystali narzędzie oceny klinicznej autyzmu przy przeglądaniu filmików na YouTube. Zgromadzili oni 100 krótkich wideo z bawiącymi się dziećmi, w przedziale wiekowym od 1 do 15 lat, część z nich oznaczona była słowami związanymi z autyzmem. Następnie grupa przeszkolonych studentów oceniała zachowania dzieci według skali opartej na Autism Diagnostic Observation Schedule (ADOS) pod względem kryteriów takich jak między innymi: kontakt wzrokowy, sposób zabawy, powtarzalne zachowania i reakcje na bodźce i  inne osoby.

Wg wyników badania studenci sklasyfikowali czy dziecko ma autyzm czy też nie z dokładnością do 97%. Naukowcy byli  pod wrażeniem, że osoby, które nie należą do personelu medycznego mogły osiągnęły taki efekt.

W większości przypadków autyzm może być zdiagnozowany około drugiego roku życia dziecka. Niestety często dzieci ma to miejsce około czwartego lub nawet później, a wczesna diagnoza i interwencja jest dużą korzyścią dla dziecka. Analiza domowych filmików może stać się dodatkowym dostępnym narzędziem wspierającym diagnozę, jakkolwiek oczywiście nie zastąpi tradycyjnych metod.

Badacze nie mają wątpliwości, że proces diagnozy autyzmu jest długotrwały, ponieważ sam autyzm jest bardzo złożony. Wczesne rozpoznanie jest tak samo ważne jak wczesna interwencja, zatem badania i wykorzystanie technik takich jak wykorzystana tutaj analiza filmików starają się ten proces uprościć.


autor: Paulina Kosmowska
Źródło: http://www.today.com/health/home-videos-could-help-diagnose-autism-study-suggests-2D79540547

Jak wiadomo powstało wiele programów, ułatwiających funkcjonowanie czy naukę dziecka z autyzmem. Kolejnym fajnym pomysłem, połączenia nauki z zabawą jest np. program ,,pokaż czas" Pewnie każdy z nas w szkole podstawowej robił zegary z tektury, zegary te miały wskazówki, które ustawialiśmy za pomocą palca. Program ten jest bardzo podobny, tyle że na komputer. Jest to zegar, którym można w pewnym zakresie sterować – klikając klawisze można przesuwać wskazówki do pełnych godzin, do pełnych 5-ciu minut bądź pokazywać losowo wybrany czas (ale z dokładnością do pełnych 5-ciu minut, żeby nie utrudniać dziecku zrozumienia). Efekt dydaktyczny polega na tym, że w miarę jak przesuwamy wskazówki, na ekranie wyświetla się (dużymi literami) czas w postaci cyfrowej.Dziecko obserwuje jak ruch wskazówek koresponduje z wyświetlanymi liczbami.Taki wirtualny zegar to pewna forma ‚ekspozycji’ na wiedzę, która na pewno nie zaszkodzi, a może pomóc w nauce dziecka z autyzmem czy zespołem aspergera. Istnieje też udźwiękowiona wesja programu nosząca nazwę ,, powiedź czas". Oprócz obserwowania ruchu wskazówek, i cyfrowo wyświetlanego czasu dziecko słyszy nazwę prezentowanej godziny. Istnieje też program ,,zgadnij czas" najbardziej zaawansowany, interaktywny i aktywizujący dziecko program do posługiwania się zegarem. Program pokazuje losowo wybrany czas, a dziecko ma wybrać właściwą odpowiedź. Istnieją trzy poziomy trudności. ,,Powiedź czas"

autor: Joanna Krajnik
źródło: http://autyzmsoft.pl/zgadnij_czas

Google Glass dla autyzmu

Hej:)

Niesamowite!

Oprogramowanie o nazwie Session to innowacyjne urządzenie Google Glass.

Dlaczego innowacyjne? Bo może stać się pomocne dla dzieci z autyzmem!

W jaki sposób działa Sension? Oprogramowanie wynajduje ponad 70 punktów na twarzy, włączając w to środek źrenicy, łuk brwiowy oraz kąciki ust i dzięki temu rozpoznaje emocje. Działa poprzez kamerkę w urządzeniach np. na tablecie, laptopie czy właśnie Google Glass.

Sension ma badać emocje użytkownika oprogramowania. Natomiast  w przypadku wykorzystania go używając Google Glass może odczytywać emocje innych, dlatego może być bardzo pomocne w terapii osób z autyzmem. Dzięki niemu, będą mogli oni poznać odczucia innych i odpowiednio na nie zareagować, próbować włączać się w interakcje z otoczeniem.

Źródło: www.terapiaztabletem.pl

Autor: Joanna Bartkowska